December 2013, mijn lichaam houd er mee op, dat wil zeggen met hardlopen. Met maximale inspanning haal ik er nog wel 6.30/km uit, maar dat is het dan ook. Toegegeven, met ruim 6200 km in 14 maanden heb ik mezelf ook wel wat aangedaan. Marathon des Sables, Ultratrail Al Andalusia, diverse 6 uurs wedstrijden. Het is op, over en uit. Mijn benen willen niet meer, mijn rug is zelfs met een beitel niet meer los te krijgen.

Rust helpt niet

In de ‘Eerste hulp bij overtraining” staat als remedie: RUST. Maar na 4 weken volledige onthouding is er nog geen verbetering. Tijd voor een doctorsbezoek. Ik word direct doorgestuurd naar een sportarts en door de molen gehaald. Allerlei spier- en zelfs neuro-aandoeningen. Hier wordt je niet blij van. Vooral de zenuwaspecten is niet wat je wilt horen. De sportarts stelt voor om een MRI te maken. Wat een feest. Weken gaan voorbij en uiteindelijk mag ik door zo’n ultramagneet. Natuurlijk krijgt je niet direct een uitslag, nee dat gaat weer een week overheen. En dan het verlossende antwoord: Mijnheer Castricum u heeft een dikke hernia onder in de rug. Alleen fysiotherapie kan u redden.

Fysio’s een volkje van standaard protocollen

Op naar de fysiotherapeut. Wat direct opvalt is dat er gebruik wordt gemaakt van standaard vragenlijsten en daaraan gekoppeld standaard oplossingen. Halo!!!! Ik ben niet standaard, ik ben een fanatieke hardloper die wel discipline en inspanning gewend is. Het volkje wil niet luisteren, ook niet echt geïnteresseerd in wat je te vertellen hebt. Uiteindelijk beland ik bij een manueel therapeute die zelf ook hardloopt en snapt wat er met je geest en lichaam gebeurd als het lopen je wordt ontnomen. Met een paar testjes hebben we het grootste gat boven tafel en wordt een plan van aanpak in elkaar gestoken.

Grote mond, doe jij het werk maar

Wat blijkt, de hernia is een probleem, maar goed op te lossen. Nee, het echte probleem is dat mijn microspieren het hebben opgegeven. In de Marathon des Sables ben ik hard gevallen en twee ribben gebroken. Ondanks dat toch door gelopen en aan na de wedstrijd nauwelijks rust genomen. Een traumatische ervaring voor mijn kleine spieren die vervolgens het werk aan mijn grote spieren hebben overgelaten. En dat gaat maar zolang goed natuurlijk. Een hele batterij aan statische en oervervelende oefeningen volgt om de microspieren te activeren. Pfff, hardlopen is toch echt veel leuker.

De zomer loopt ten einde

We zijn ondertussen in augustus aangeland en ik mag mondjesmaat weer lopen. Maar lopen zonder doel is voor mij niet, dus plan ik alvast maar een marathon: die van Curacao in december. Niet klein denken, gelijk aanpakken. Voorzichtig vecht ik mezelf richting een uur hardlopen. Shit, wat is dat moeilijk. In je hoofd denk je terug aan de moeiteloze urenlange trainingen, maar je lichaam wil gewoon niet. Een uur is echt heel erg lang. Zo af en toe heb ik medelijden met mezelf. Hoe kom ik ook weer op mijn oude niveau?

Geheugenlaatjes gaan open

De eerste keer dat je dan weer over het uur heengaat is een soort bevrijding. Pff, ik kan het nog. Het lijkt wel of er daarna allerlei geheugenlaatjes opengaan die je weer naar je oude ritme en duur brengen. Met grote stappen ga ik vooruit, althans qua omvang want de snelheid lijkt nog nergens op. Maakt niet uit, het doel is om de marathon uit te lopen. En bijna een jaar na mijn algemene breakdown sta ik in december 2014 aan de start van de Marathon van Curacao. Ik heb mezelf beloofd om heel rustig te lopen en me niet gek te laten maken door anderen. ’s Morgens vroeg in het donker valt het startschot. Als allerlaatste kom ik over de startlijn met als strijdplan om me rustig naar voren te knokken. Helaas was dit al na 7 km het geval. Daar liep ik dan, als 15e of zo vooraan in de marathon, zonder me echt in te spannen. Met een soort van euforie loop ik met een glimlach op mijn gezicht sinds lange tijden weer eens te genieten van lopen. En dan, na zo’n 11 km slaat het noodlot toe.

Waarom ik?

Mijn voet blijft haken achter een object op straat en ik ga val vol op mijn knie. Er schieten allerlei gedachten door me heen en ik doe binnen 0,1 seconden een complete status check. Ja ik voel wat ik mijn knie, maar de pijn valt reuze mee. Binnen 2 seconden sta ik weer op mijn benen en hervat mijn looppas. Links, ja daar aan de buitenkant van mijn knie voelt het raar aan. Even met mijn hand erlangs om te kijken of het bloed. Nee, de schade lijkt mee te vallen, ik loop daarom ook gewoon door. Maar die knie blijft zeuren. Na de finish  stop ik heel even om wat te drinken en ga zitten om van de inspanning bij te komen. Ik sta op om snel te gaan douchen en Annelies binnen te juichen voor haar 21 km. En nu pas weet ik zeker dat er iets heel fout is, ik kan mijn linkerbeen nauwelijks meer gebruiken, de pijn in mijn knie is in een keer enorm toegenomen. “Dit is heel erg fout”, denk ik. En inderdaad de volgende ochtend kan ik er niet eens meer op staan. Nu het eindelijke weer goed ging, waarom ik?

Simpel

Het antwoord is simpel: je heb je poten niet voldoende opgetrokken. Het resultaat is ook simpel: overnieuw beginnen. Al met al voelt het ondertussen als een ultraloop. Je moet je moeilijke perioden een voor een overwinnen met de overtuiging dat het daarna beter gaat. Maar leuk ik het absoluut niet. Voor de buitenwereld doe je net alsof het allemaal ok is, maar van binnen vreet je jezelf op. De extra kilo’s gaan dubbel wegen, lichamelijk en geestelijk. Hetzelfde geld voor de frustratie. Ik verlaag me tot vreetbuien. Chips zijn mijn beste vrienden, een extra toetje, bounties behoren tot mijn innercircle. Resultaat: 86 kg. Slecht 1 keer eerder in mijn leven ben ik zo zwaar geweest. Dit is the bloody limit. Vanaf dit moment gaat het roer om. Geen tijd voor medelijden, maar voor oefeningen en gericht trainen.

Maart 2015

We zijn nu 14 maanden verder en teveel fysio bezoekjes. Rug en knie werken weer min of meer naar behoren en mijn training kan weer starten. Met ruim 3 maanden voor Ultratrail Al Andalusia is er veel werk te verzetten. Ik loop al weer een afstand van 15 km maar dat is bij lange na niet genoeg voor Spanje. En toch laat ik me daar niet volledig door leiden. Eerst weer lol in het hardlopen krijgen. Ik heb zojuist mijn trainingsschema in elkaar gezet en hoop hiermee voldoende klaar te zijn voor de 230 km die me in Andalusie wachten. Ik zal zeker niet meedoen voor de prijzen, maar heb waarschijnlijk dit jaar wel alle tijd om de schoonheid van de omgeving in me op te nemen. Ik kijk er nu al naar uit.